Browsing Category

افسانہ

افسانہ

زند انا ساز

شرجیل کنا سنگت ءِ۔ 40 سال مست ای و او نیشنل کالج آف آرٹس نا طالب علم ئسن۔ شرجیل اٹی ہمے وخت آ ہم اسہ چنکو فلسفی اس ساڑی ئس۔ او تینا ہیت آتیٹ ننے ہمیش حیران کریکہ۔ اونا زندگی نا بارو اٹ فکر و خیال مدامی عملی مسکہ او گڑاتا عملی وجودآ باور…

بزگی و بے وسی    

عئید انا مون نا دے ئسکہ، ای و ناصر تینا پژہ غاتے جوڑ کننگ کن موٹر سائیکل آ نائی نا دکان کن سرہلکن، ننا مچ آ علاقہ ٹی اِرا نائی نا دکان ءُ، ہرافتیا ساندہ رش ارے کہ ارے۔ نن موٹر سائیکل آ سوار مجلس کرسا نائی نا دکان آ سر مسن۔ ننے آن مست مسہ…

شلوارک تموک ئسُر

طب اٹ بیزاری، جان نا کُبینی، دا ہر سہب انا کسہ ءِ، خاص وڑ اٹ نن مُچ بے تُغ مننگ نا ہیت ہم اگہ اوار مرے۔ استو عجیب ءُ وڑ اس ئسک کہ نن مُچ ہندن لگاکہ کنے کہ بھلو ہاڑا ہوڑا اس تالان ءِ، کیہی وار بش ہم مسٹ کہ دانگ اینگ ہروک کہ نوا گڑاسے آن…

کٹیا (افسانہ)

کیمرہ غاتا گروشک اٹی اونا خنک ملنگتوسہ۔ اسٹیج نا زی آ اونا پن انا کوکار ئسکہ۔۔۔ مون نا دیوال آ بھلو اسکرین اس خلوک ئس، اونا بشخندہ کروک آ فوٹو بھلن بھلن خننگاکہ۔۔ تاڑی نا توار اونا خف تے ٹی پننگ ئس۔۔ بھلو ہژمبہ اس ئسکہ۔ اونا کاریم…

کاروان تون تُد                         5

دُعا اے خدایا....! نی بلوچ آتے گچین ءُ مڑد ایت پُر دماغ و جان نسار، زندہ دل روشن خیال ........ فکر اونا تازہ پوسکن مثال اٹی سُہبِ چِرّک عقل اٹی اونا خنو ای سور دریاب نا جلال ........ متکن آ دا رسم دود آتیان او آجو مرے ہر درد اٹی…

افسانہ: مَسڑ

زربی بی ترندترند نواسہ ءِ تینا ہرفے، وکودک ءِ یکدم ڈغار اٹی خلسا غصہ ٹی پارے.... ”امر دروغ تڑ ءُ مسڑ اسے اُس.... نی پاتویس دا مار اسے؟ دا دروغ آن مُست کہوسس جوان ئس.... پیر انگا نیاڑی نے شرم تو بروسس دا وڑ ءُ دروغ اس تڑنگ آ۔ ای داسہ نا…

فرشتہ و بلوچ

راسکوہ نا ہسک داسکان تہو اٹی گشت کننگ ءُ.... شوان نا کسر داسکان بے نشان متنے، مزل آک خاک مسنو، ولے اونا کسر داسکان بے نشان متنے۔ چندی ہروہ غاک دا مَش اٹ پیری کننگ ءُ، ہمو بالی آ چُک آتا ہم، ہرافک سرپند تو مسُر کہ زراب اس نن کِن مون کننگ…

ای و مُرید۔۔۔۔ (افسانہ)

دنیا نا رنگ اتون پند خلسا دے اس پیرس نا نقشہ، دے اس ایران نا سیل سوات، دے اس مصر انا زیبائی، دے اس عرب نا ریک آک، دے اس اوغان نا جنگ، دے اس روس انا نزوری، دے اس چین انا دیوال، دے اس ہند انا دِلی۔۔۔۔۔۔ کِسہ تون مشغول دے پہ دے رنگ آک کنا…