برکت نا خواستگار آک، حلال آن بیزار

ہر گِڑا بے برکت مس، پیسہ کٹیا، عمر، اولیاد یا تو علم و فن اتون اوار وخت کل آن برکت ہنانے۔ ہر بندغ ءِ میژوڑی غاو کرسا بے برکتی نا سوب آن خڑینکی آ خن تتون خنس، دیر پاہک کہ کنا گڑا پیسہ و اولیاد بے برکت و کٹوک مرے؟ ولے دیر داڑا سوچنگ ءِ کہ دن مننگ اینو المی ءُ گڑاسے تو انتئے؟ وخت اس داڑا سوچن تو بھاز سوب آتیان است اس نن تینٹ اُن۔ دن کہ اسہ وخت اس میر عبدالقیوم قمبرانی تون تولوک ہندا گڑا نا زی آ شرہ نا بنا ءِ کرسا سنگت اس بے برکتی آ تینا نظریہ ءِ تالان کرے تو میر صاحب بھاز جامع ءُ وڑ اسے ٹی ننے پہہ کرسا اسہ کِسہ اس پارے کہ اسہ وخت اس بغداد اٹ بزرگ اسے آ اسہ بندغ اس تینا ویل اس ایس بس و پارے کہ خواجہ ای فلانی جاگہ غا نوکری کیوہ و بیست و بنچ (25) دینار تنخواہ ہلیوہ، یات سلے کہ او وخت دا بھلو پیسہ اس مسنے ولے او فریشان مرسا پارے کہ کنا تنخواہ کنا اُرا نا خڑچ آتے پورو کپک و پہلی نا اخیر اٹی وام ہم ہلوئی تمک، بزرگ آن سلاہ ہلسا سوج کرے کہ تینا تنخواہ ءِ امر ودفِو؟ بزرگ بشخندہ کرسا پارے نی داکان پد بیست و سَے (23) دینار تنخواہ ہلیس، سوج کروک نا با خٹ مس کہ یا خدا ای تو زیات کننگ نا پاریٹ و دا کنے بتر وام اٹ بڈیفک۔ ولے بزرگ تینا قول آ سلوک پارے امر کہ پارینٹ ہمون کر نہ تو کنے آ بفیس۔ خیر وخت کس اکن سلپک و ہندن اسہ تُو اس دا سوج کروک نا ہم مس، کہ و پدا بزرگ نا دربار اٹی تجسس و حیران کروک انگا خن تتون رسیفے۔ بزرگ تون اوڑدہی کرسا او خوشی نا درشانی کرسا پارے کہ تنخواہ کم ہلنگ آن پد پین ہچ متو، بس کنا وام تیٹی کمتی مسنے، و دا پہلی بیدس وام آن اُرا چلینگانے۔ بزرگ بشخندہ کرسا پارے اگہ خواسہ کہ کن تون تنخواہ نا پیسہ بچت مرے گڑا بروک آ پہلی آ بیست و یک (21) روپئی ہلیس۔ سوج کروک ولدا حیران مرسا بش مس ہنا، بروک آ وخت کہ او بزرگ نا کنڈ آ تینا پازوار تے تفے تو بزرگ آن تنخواہ کم ہلنگ نا حکمت ءِ ارفنگ نا عہد و پیمان کرے۔ ہراتم بزرگ نا دربار اٹی تینا خوشی نا درشانی ءِ کرسا پارے کہ داوار اوڑتون اسہ دینار اس بھاز مشکل آن پد بچت مسنے تو بزرگ اودے بیرہ بیست روپئی ہلنگ نا پارسا موکل کرے۔ ولے سوج کروک تینا است انا حوال ءِ ترسا سوج کرے کہ دن انتئے مننگ ءِ کہ بھاز پیسہ ٹی بچت مف و کم اٹی ای خوشحال مریو؟ بزرگ پارے دانا ورندی ءِ بروک آ وخت اٹی پاروٹ نے، ہراتم کہ نی بیست دینار تنخواہ ہلوس و کنے آ بروس گڑا۔

امبل فریشان مرسا ہنا و تینا ہمو وخت ءِ بھاز بے چینی و فریشانی ٹی تدیفے کہ یا خدا دا امر چَپی ءُ کاریم مننگ ءِ۔ امر ای بیست دینار اٹی گزران کننگ کیوہ، و بیست و پنچ اٹ نہ۔ خیر خدا خدا کرسا اخر پہلی مس و تنخواہ نا خڑچ آن پد سوج کروک آ خواجہ بزرگ نا پارہ غا راہی مس۔ انتظار و بے چینی ٹی سفر ہم اودے سال انا سفر لگاکہ ولے او ہمت کرسا بزرگ نا دربار اٹی سر مس۔ بزرگ اونا خذمت نا بست و بند ءِ کرسا اودے حوال کرے تو سوج کروک نا با خوشی آن مچ متوکہ کہ داوار او جوانی اٹ مسہ دینار آن بھاز بچت کرینے۔ داسہ او تینا با ءِ ملسا بزرگ آن سوب ءِ ارفے کہ امر دن مس کہ ای بیست آن بچت کننگ نا لائخ مسٹ، و زیادہ غان نہ؟ دن امر مننگ کیک انت دم اس کریس؟ انت وِرد اس خواناس کن کن، او بزرگ و ولی آن سوج کرسا ہنا۔

بزرگ اللہ نا ولی بشخندہ کرسا پارے دا کنا کمال اف دا نا جند انا کمال ءِ کہ نی حرام آن حلال نا کنڈ آ بسس، مستی پارسا او حیران کرے تے کہ نی اخس گھنٹہ کاریم کریسہ اوکان زیات دینار ہلکسہ، اخس نا کاریم نا حق جوڑ مسکہ نی اوکان زیات ہلکسہ تو او دینارک حرام نا مسرہ و یات تخس حرام اٹی برکت اسل مفک۔ داسہ نی تینا کاریم نا کچ مزوری ہلنگ اُس تو اللہ پاک نا روزی ٹی برکت شاغک کہ او حلال و محنت نا ءِ۔

دا کِسہ ہر بندغ ءِ سوچنگ آ بیوس کرے کہ جائی حلال نا گڑا برکت نا گڑاسے۔ کٹیا، رزق و روزی حرام نا مس اودے کنوک نا مخ آن ودی مروک آ اولیاد امر حلال نا مرو؟ چنا حلال متو امر صالح فرمانبردار مرو؟ دن اٹ نسل ءُ ہرافک اینو فریشانی، ڈکھ وویل آتا گواچی ءُ۔۔ حرام اٹی سکون اف، خوشی اف و مزہ ہم اف۔ اینو ہر بندغ ءِ فریشان خنسہ تو سوب انت ءِ؟

کاریم و نوکری نا وخت دزی پاشی اٹ پین کاریم کننگ، فرض ءِ ہلنگ ولے سٹی ہیت کننگ، سیل و سوات کن ہمو وخت ءِ کشنگ وخت ءِ بے برکت کپ تو امر کے؟

زند اٹی سکون، خوشی، بشخندہی و برکت خوانہ تو حلال کین چاہے او وخت مرے، روزی یا خوراک۔

ہفتئی تلار
تاک: 29
13-07 اگست 2021ء
پنہ: 06